De buurt is genoemd naar het Cantonspark, een prachtig historisch park, met dito ‘Wintertuin’, een erfenis van de Hortus Botanicus van de universiteit van Utrecht.

Vanaf de ‘maxi- cosi’- tijd tot en met eind basisschool tijd waren we zeker dagelijks meerdere keren in dit park; iedere dag genoten we van dat loopje bij het halen en brengen naar school,  konden we zo alle kleine veranderingen in de natuur volgen, aten we zomers een broodje op de bank, ze speelde ze met haar vriendjes en vriendinnetjes daar, vierden we de verjaardagspartijtjes deels in het park, en sloten we soms het schooljaar af met alle kindjes uit de buurt, samen met hun ouders met een picknick in het park.

Zondags gingen we af en toe in dit park naar de kinderboerderij, waar veel kinderen actief zelf een verzorgdier hebben.

De school vierde in het park hun vele feesten, heerlijk om af en toe te mogen helpen bij zo’n sprookjesfeest of indianenfeest in het park, de beelden daarvan staan op m’n netvlies gegrift, zo’n  kleurrijke wonderlijke wereld!

In de periode van kleine kinderen hadden we als buren en ouders  veel (praktische-) steun aan elkaar; een nachtje bij elkaar logeren over en weer, oppassen op elkaars kindjes enz. Meestal keken we een tien minuten voordat we weg gingen welke van de buren de babyfoon zou kunnen hebben. Andere ouders vragen een puber-buur om op te passen.

Er zijn veel nieuwe jonge gezinnen gekomen de laatste jaren; veel uit de omliggende grote steden  op zoek naar een fijne woonplek voor kinderen.

Sommige makelaars noemen ons laantje één van de meest gewilde lanen van Baarn. Hoe de verschillende bewoners het wonen in de laan vinden is beschreven in een boekje dat we samen gemaakt hebben een paar jaar geleden, de meeste bewoners hebben een verhaaltje geschreven. Dit is op te vragen door wie serieus overweegt om hier te wonen, dit om privacyredenen. We kijken allemaal uit naar de gezellige jaarlijkse straatfeesten, het begint ’s middags en voor sommige vaders eindigt het pas in de vroege ochtend. Sommige buurvrouwen maken een paar keer per jaar een groepswandeling, de samenstelling wisselt per keer, afhankelijk van hoe druk ieder is. Het leuke van de straat is dat mensen van alle leeftijden zich er thuis voelen, of je dertig bent of tachtig. En nog steeds komt er wel eens een klein kindje uit de straat even buurten, zomaar om te babbelen of te ‘helpen’ met tuinieren. En met St Maarten komen ze met hun lantaarntjes, aan de deur zingen.